Het verdwenen vaandel

Bij ieder concert van Muziekvereniging Juliana staat het vaandel fier rechtop te pronken. Als vereniging zijn we erg trots op dit vaandel, gekregen van de Almense bevolking, omdat er een stuk geschiedenis aan vast zit. De muziekvereniging bestaat dit jaar, 2019, 110 jaar en het vaandel precies 60 jaar. Het is al diverse malen gerestaureerd en wordt bewaard achter glas zodat het nog jaren mee kan.

Wat is dan die geschiedenis van dit vaandel?
Hieronder een fragment uit het boek “Alles voor de muziek”, geschreven door Ben Barink, Henk Muileman en Wilrike ter Meulen-Breukink;

Met ingang van september 1944 moest muziekvereniging Juliana Almen-Harfsen de repetities stopzetten omdat niemand vanaf 8 uur ’s avonds meer over straat mocht. Dat duurde tot de bevrijding van Almen door het Canadese Leger begin april 1945. Toen de orkestleden zich muzikaal in het feestgewoel wilden storten, bleek dat de Canadese bevrijders als souvenir een aantal instrumenten én het vaandel uit 1919 (ontvangen bij het 10-jarig bestaan van de vereniging) met medailles, lauwertakken en een beker hadden meegenomen. De secretaris van de vereniging, Marinus Heuvelink, deed op 16 juni 1945 aangifte bij Willem Sukkel, de wachtmeester der Koninklijke Marechaussee, post Almen.

De totale schade van het gestolen vaandel, de tien gestolen en drie beschadigde instrumenten bedroeg 1504 gulden. De schade aan de instrumenten werd vergoed door het oorlog schadefonds; het vaandel echter niet. Het hoofd van de school, de heer Van ’t Sant, voerde een briefwisseling met de Canadese ambassadeur, om te proberen een schadevergoeding voor het verdwenen vaandel te krijgen. Er kon niet worden bewezen wie de daders waren, maar de ambassadeur gaf in 1959 bij het vijftigjarig bestaan van de vereniging uit eigen portefeuille een bijdrage aan het inmiddels tot stand gekomen vaandelfonds.

In die tijd was er een comité gevormd dat zich tot doel had gesteld om de vereniging een nieuw vaandel aan te bieden ter vervanging van het oude, dat tijdens de Bevrijdingsdagen in 1945 spoorloos verdwenen was. Het comité had zoveel vertrouwen in de offervaardigheid van de ingezetenen, dat het een nieuw vaandel bestelde in de vaste overtuiging dat het niet geringe bedrag ervoor er wel zou komen. Het comité had niet verwacht, dat er zoveel gegeven zou worden, dat naast het vaandel nog een enveloppe met maar liefst 945 gulden erin kon worden aangeboden aan de vereniging. Het vaandel werd tijdens de receptie van het gouden jubileum van de vereniging aangeboden door meester Van ’t Sant namens de Almense bevolking.

Het oude vaandel, dat dus verdwenen is tijdens de Bevrijdingsdagen in 1945, hangt mogelijk in een of andere Canadese huiskamer als aandenken aan vaders heldendaden.